อายุเฉลี่ยคนเราปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ 60 ปี  ซึ่งถ้าเปรียบเทียบกับสมัยก่อนนับว่าสั้นลง สิ่งที่ทำให้สั้นลงนั้นมาจากปัจจัยมากมายหลายอย่างเช่น อาหารที่เรากินเข้าไป  สภาพแวดล้อม  สภาพอากาศที่นับวันจะมีมลพิษเพิ่มมากขึ้นทุกวัน ที่กล่าวมานั้นล้วนเป็นสาเหตุที่ทำให้คนเราอายุสั้นลงทั้งสิ้น  แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่เรายากจะกำหนดได้ว่าจะให้เป็นไปในทิศทางใด
          สิ่งที่เราสามารถกำหนดได้ ก็คือใน 60 ปีของคนเราจะทำอย่างไรกับชีวิตของเราดี  ถ้ามองในแง่การใช้ชีวิตในบริษัทไทยเรยอน จำกัด (มหาชน) ของเรา  ก็จะแบ่งออกเป็น 2 ช่วง โดยช่วงแรก คือ ช่วงชีวิตที่ทำงานอยู่ในบริษัท  ส่วนช่วงที่สอง คือ ช่วงชีวิตของอายุหลังเกษียณจากการทำงาน
         จากที่ผมเคยคุยกับคนหลาย ๆ คนมีความเห็นในทิศทางเดียวกัน คือ ยังไม่รู้เลยว่าเราจะวางแผนชีวิตของตัวเองกันอย่างไร  สิ่งที่เกิดขึ้นทุกวันนี้คือ การทำสิ่งที่มันเกิดขึ้นในแต่ละวันให้มันดีที่สุด มันก็ไม่ใช่ความคิดที่ผิดอะไร แต่มันก็น่าจะมีการวางแผนในอนาคตกันบ้าง
         มีเรื่องชวนตลกอยู่เรื่องหนึ่ง คือ คนหลาย ๆ คนกำลังคุยกันเกี่ยวกับแผนการดำเนินชีวิต การใช้เงินหลังจากได้รับเงินโบนัสประจำปี หลายคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน  แต่แล้วก็มีคนนึงเข้ามาแล้วก็บอกว่า“ทำเป็นวางแผนกันเสียดิบเสียดี  เคยวางแผนเผื่อตายไว้บ้างหรือเปล่า มีตังค์แต่ไม่ได้ใช้” ทุกคนหยุดนิ่ง 1 วินาที แล้วก็หัวเราะ เออจริงหว่ะ!!  นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นได้แต่มันก็มีโอกาสน้อย   
บางคนบอกว่า ผมจะเกษียณอยู่วันพรุ่งนี้แล้วบอกตามตรงเลยว่า ยังไม่พร้อมด้วยหลาย ๆ สาเหตุจริง ๆ แล้วความรู้สึกแบบนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับพนักงานของเรา แต่นี่คือ สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับพวกเราอีกหลายคน  สาเหตุที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่มาจากการวางแผนชีวิตที่อาจจะคลาดเคลื่อนบ้าง  มันก็เลยทำให้อะไรหลายอย่างเกิดขึ้น บางคนอาจตั้งเป้าว่าจะซื้อบ้าน หรือ ซื้อรถ  แต่ปรากฏว่าสมาชิกในครอบครัวเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงต้องใช้เงินในการรักษาค่อนข้างมาก  ก็จะทำให้โปรแกรมล่าช้าออกไป
          สิ่งที่น่ากลัวอีกอย่าง คือ การใช้ชีวิตหลังการเกษียณอายุจากการทำงาน บางคนมีเงินออกจากบริษัทเป็นเงินหลักล้านบาท คนพวกนี้อาจจะมีคนมาช่วยใช้เงินหลายคน โอกาสที่มันจะหมดเร็วกว่าปกติก็มีมาก  สิ่งที่น่าเป็นห่วง คือ ถ้าเงินที่สะสมจากการทำงานมาหมดแล้วจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ?
           เรา ๆ ท่าน ๆ วันหนึ่งมันก็ต้องเดินไปถึงจุด ๆ นั้น ท่านพร้อมรับกับมันหรือยัง ท่านพร้อมที่จะเอาประสบการณ์มากมายที่ผ่านมาในเวลา 60 ปี เล่าให้ลูกหลานฟังอย่างมีความสุขว่าท่านได้ทำอะไรหลายอย่างที่ดีอย่างไร? ทำเพื่อครอบครัวอย่างไร? ดูแลลูกหลานอย่างไร?  ท่านให้อะไรแก่สังคมบ้าง?  ถ้าท่านทำอะไรแบบที่กล่าวมา ไม่ว่าจะเล่ากี่ครั้ง ท่านก็จะมีความสุข แต่ถ้าท่านไม่มีการวางแผนชีวิตที่ดี ท่านจะรู้สึกอย่างไร  ถ้าลูกหลานของท่านถามว่า “ท่านใช้ชีวิตมาอย่างไรบอกหนูเป็นวิทยาทานบ้าง ”