เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2552 ผมได้เดินทางไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์เนื่องจากการเกษียณอายุของสมาชิกแผนกวิสโคส ผลิต 2 ท่าน คือ คุณดุสิต ไชยสัจ และ คุณลำปาง ชี้แจง คุณดุสิตทำงานกับบริษัทมาประมาณ 32 ปี ในขณะที่คุณลำปางทำงานมา 17 ปี เพราะเข้ามาทำงานหลังจากการเสียชีวิตเพราะ
อุบัติเหตุของสามี หัวหน้างานในแผนกไฟฟ้า
สหภาพฯ และ บริษัทได้ร่วมกันหาทางช่วยเหลือแก่ภรรยาสมาชิกที่เสียชีวิต โดยรับคุณลำปางซึ่งเป็นภรรยาพนักงานที่เสียชีวิตเข้ามาทำงาน นี่คือวัฒนธรรมที่ดีของไทยเรยอนของพวกเรา
พวกเราส่วนใหญ่มักจะเห็นคุณดุสิต ไชยสัจ อยู่เป็นประจำโดยเฉพาะตอนที่บริษัทยังมีหอพักอยู่ที่
บริเวณด้านจุด 8 เนื่องจากคุณดุสิตพักอยู่หอพักมาเป็นเวลานาน มีลูกสาว 2 คน คุณดุสิตเข้าร่วมกิจกรรมกับสหภาพฯ และ สหกรณ์ฯ อยู่บ่อย ๆ เป็นสมาชิกที่ดีของสหภาพฯ และ สหกรณ์ฯ แต่พวกเราส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้เรื่องส่วนตัวของคุณดุสิตมากนัก รู้แต่ว่าคุณดุสิตเป็นคนสนุกสนาน ร่าเริง มีน้ำใจดี และเป็นที่รู้จักของสมาชิกและพนักงานเป็นส่วนใหญ่ ผมก็รู้จักกับคุณดุสิตเหมือน ๆ กับสมาชิกคนอื่น ๆ แต่สิ่งที่รู้มากกว่าคนอื่นก็คือ คุณดุสิตมีโรงงานเล็ก ๆ ทำกระเป๋า รองเท้าและ ผลิตภัณฑ์อื่น ๆ อยู่ที่กรุงเทพฯ โดยให้น้องชายดูแลกิจการแทน เหตุที่รู้เพราะคุณดุสิตนำกิจการของตนทำการประชาสัมพันธ์ในหนังสือรายงานกิจการประจำปีของสหกรณ์เป็นเวลาหลายปี
ในวันจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ คุณดุสิตประกาศ
ให้ทุกคนทราบว่าตัวเองจะไปทำอะไรหลังการเกษียณ อายุ เพราะถูกเพื่อน ๆ ถามกันอยู่เป็นจำนวนมาก คุณดุสิตไม่ได้บอกว่าจะไปทำอะไรหรืออยู่ที่ไหน บอกเพียงแต่ว่าจะไปอยู่ในที่มีอากาศบริสุทธิ์เป็นธรรมชาติและไม่มีสารเคมีเหมือนในโรงงาน เพราะร่างกายสูดสารเคมีเข้าไปเป็นจำนวนมากแล้วตลอดระยะเวลาที่ทำงานมา 30 ปี คุณดุสิตบอกว่านอกจากมีโรงงานผลิตเครื่องหนังแล้ว ยังมีธุระกิจร้านเสริมสวยที่ภรรยาและบุตรสาวดูแลอีก 2 ร้าน มีที่ดินอยู่ที่ต่างจังหวัดในภาคอีสานซึ่งตั้งใจว่าจะทำกิจการที่พักแก่นักท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์ แปลกใจไหมครับว่า คนธรรมดา ๆ อย่างคุณดุสิตที่เราเห็นชินตาอยู่ทุกวันจะมีฐานะดี มีความมั่นคงมากได้ถึงเพียงนี้ ที่เป็นเช่นนี้ เพราะคุณดุสิตมีวินัยในการใช้เงิน รู้จักการเก็บออม ไม่ใช้เงินแบบสุรุ่ยสุร่าย ในขณะที่หลายคนอาจเคยเห็นคุณดุสิตเป็นคนกิน เป็นคนเที่ยวบ้าง แต่การกิน การเที่ยวก็ไม่ได้ทำให้คุณดุสิตเดือดร้อนแต่อย่างใด เพราะรู้จักกิน รู้จักเที่ยวนั่นเอง
ผมอยากเห็นสมาชิกสหกรณ์ฯ ทุกคนมีชีวิตที่
เป็นสุข และ มีความมั่นคงในชีวิตหลังการเกษียณ
เช่นเดียวกับคุณดุสิต แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ทุกคนใช่ไหมครับ เพราะคนทุกคนมีความจำเป็นในการใช้เงิน
ไม่เหมือนกัน หลายคนก็อยากเก็บอยากออม แต่มันไม่มีเก็บ ไม่มีออม เพราะมีภาระค่าใช้จ่ายในครอบครัวมาก หลายคนมีรายจ่ายมากกว่ารายรับที่ได้รับจากการ
ทำงาน ท่านใดที่เป็นเช่นนี้ ไม่ต้องท้อถอย หรือเสียกำลังใจหรือคิดมากว่าทำไมเราจึงไม่มีโอกาส ที่ดีหรือมีฐานะเหมือนคนอื่นบ้าง ขอให้ใช้เงินที่มีอยู่ให้เพียงพอโดยไม่ต้องเป็นหนี้จนไม่มีกำลังในการชำระหนี้คืนก็พอแล้ว ยินดีกับความสำเร็จของคุณดุสิตอีกครั้งสำหรับคนธรรมดาที่ไม่ธรรมดาเช่นคุณครับ